Martohu se t’u martun krejt shoqet, martohu çka po pret, martohu se tani nuk t’merr kush..

LAJME


Unë jam Aja.Sot, bëhen plot 26 vite nga dita që erdha n’këtë botë.Nuk do t’iu tregoj se si e festova këtë datë, por do t’iu tregoj si e kalova një pjesë të kësaj dite.Me të hedhur hapin e parë në lagje, m’përshëndeti fqinja që nuk i ikë gjë pa marrë vesh, e nuk i kishte ikë as lajmi për ditëlindjen time.M’uroi aq bukur, sa t’iu them t’drejtën një urim që buron prej thellësisë së zemrës sa ky, v’shtirë e keni me e gjetë!M’tha “sa shpejt po kalojnë vitet, urime e mos e p ritsh vitin tjetër pa b urrë! haha “.

Bash m’erdh mirë qe qeshi.Pasi unë nuk i qesha budaIIaIIëkut t’saj, t’paktën ajo pa diçka komike në të.Por, në atë moment mu d himbsën prindërit e saj, të cilët pasi ajo u d ivorcua e as nuk provoi të kërkojë një vend pune, u kujdesën për të dhe vajzën e saj nga m artesa me ish-b urrin, e kjo po e rëndon pIeqërinë e tyre.
Faj nuk i vë për d ivorcin, s’është e para as e fundit që u d ivorcua.Por, një nënë e p apërg jegjshme për f’mijën e saj t’i jap dikujt mend për m artesë? A bsurde!

Vazhdova rrugën e hipa në autobus, ku ulur pashë një nga shoqet e shkollës së mesme.E ftova të pinim diçka bashk’ pasi të zbrisnim.M’tha “me qejf e dashur, por duhet me shku tash te nji shoqe e me i marrë disa iIaqe për djalë”Thash “është afër barnatorja, merri këtu”, e ajo disi mërzitur ma ktheu “e di, por i marr faIas nga ajo, s’e b urri s’është t’u punu e unë qeshtu pa punë, veç v’llau sa po m’ndihmon”.Thash “me t’mira për ndonjë ditë tjetër pra, e djali q oftë mirë me s hëndet!”

Tha “me t’mira! Urime edhe një herë e edhe ti ngutu pak, ja shihe djaIin tem 3 vjeç, tash n’Gusht t’u i bo 4 hahaha”Ç’t’i thoja?Ku ta gjeja vuIInetin për d ebat me një grua që mburret pse biri i saj është 3 vjeç, e ajo nuk i s1guron dot as b arnat?Me një grua që nuk ështe k rah, por b arrë për familjen e saj.Nuk është t urp të mos kesh, por të Iavdërohesh me f atin e k eq, po që është!“Po, po, duhet me u ngut” e thash si me shaka.

Pasi zbrita nga autobusi ndalova të shihja një fustan që më tërhoqi vëmendjen tek një butik aty afër, dhe befas përballë meje ishte Arbona.Ajo vajza që e patën dërgu n’shkollë prinderit e saj me dëshirë që ajo t’bëhej dikushi n’jetë.Ajo që shpesh m’kish folë për ëndrrat që i kishte, e besa edhe kish arritë me i realizu.
Por, si?S hkatër roi një familje për një p asanik toroIIak, me të cilin sot janë bashkë.

Ai s’la gjë pa i blerë, e dëshirë pa i plotësu. Nuk e pyet ku është, ku shkon, e as kur kthehet. Asaj një i tillë i është dasht’ që martesa mos ta pengonte “Iojën” e saj. Çudi si është aq krenare që jeton me dikënd që s’di me i Iidhë dy fjalë t’mençura bashk’.

Pasi biseduam ndërkohë që shikonim fustanet, dolëm nga aty… ajo ndaloi tek vetura e saj super luksoze. “Eja, t’vozis unë” tha.“Jo, faleminderit se m’paska marrë malli me ecë”, ju përgjigja. E ajo ma ktheu, “kush ia ka pa hajrin t’ecmes, kap gjeje njo që t’v0zitë!” Qesha si për t’ia bërë qejfin e s’i thash gjë. Fundja ishte jeta e saj, por dikush si ajo t’më k’shiIIonte mua? Kjo më habiste!

Çudi që t’njejtën këshillë ma patë dhënë edhe Tina, ajo vajza e hallës që është martu n’Suedi, e gjithë thotë që ka pas mundësi me gjetë ma mirë. Besa edhe n’dasmën e saj dukej si me e martu me z0r.Sot e asaj dite rrjetet sociale i përdorë me u çmallë me ish të d ashurin e saj, i cili nuk a rriti me ja “siguru jetën” siç thoshte ajo, dhe u n danë.Sot i shikon fotot e tij me e dit’ a është martu, me çka merret, e sa ka ndryshu ai. Pyes veten, k’të jetë paska dashtë me “siguru”?Ku mendjen e z emrën, e ku t rupin?!

Edhe djali i dajës, Loriku, m’patë thënë “është shumë nëse vajza i pret 25 vite n’shtëpinë e babës” e unë l utesha edhe 30 me i prit e mos me m’taku Zoti me një si ai.Ka një jetë të s hfrenuar, me këshillat e “b urrit” që a  ktron bu rrërinë, e mendjen sa tek njëra sa tek t jetra.Mënyra si e shikon ai g ruan e tij është identike me atë si i shikoj unë m injtë, të cilët i kam f rikë e n everi. Më d himbsej f ryma ta harg joja për një debat me të, s’ia vlente!

Sidoqoftë, vazhdova rrugën për ku edhe isha nisur, të takoja miken time pasi ajo të kishte mbaruar orarin e punës.
Gjatë bisedës me të si me shaka i thash “je aq e mirë që më kursen nga pyetjet që në qendër të vëmendjes kanë martesën!” Ndërsa, ajo qeshi dhe mu drejtua “nuk të pyeta qëllimisht lidhur me k’të temë, sepse, ti mund të mos duash të ndash këtë pjesë kaq të bukur me të tjerët. Dhe tjetra, nuk është çështja ime. Apo mbase, lumturia që kam nuk më lë kohë të ndërhyj aty ku nuk më takon.Kam përshtypjen ata të cilët kanë zbrazëti nga zgjedhjet e par tnerëve të tyre e bëjnë këtë.Nuk e kuptojnë dot që ka njerëz të cilët duan të ndjejnë dashuri dhe jo të në nshkruajnë kuro rëzim sa për sy e faqe. Andaj, mos prano asgjë më pak se r espekt, b esnikëri, d ashuri, dhe m irëkuptim. E nëse jeta nuk të takon me një që të ofron këto, mos e shih martesën si gjë që duhet kryer doemos.

Martesa nuk është qëllimi kryesor pse ti je këtu”. Biseduam edhe për pak kohë e u përshendetëm. Duke ecur mendoja “ajo vërtet kishte të drejtë…” Por, mendimet m’i ndërpreu thirrja që më mbushë jetë. Qesha dhe u përgjigja “po, i dashur…?”

Autore: Nora Hasani